بایگانی دسته: بازی و سرگرمی



پیشنهادهایی برای حفظ سلامتی کودکان و علاقه‌مند کردن آنها به ورزش

برگرفته از کتاب «۵۰ روش ساده برای علاقه‌مند کردن فرزند به ورزش و سلامتی»، نوشته‌ی «جوان لندی» و «کیت باریج»، ترجمه‌ی «سارا رئیسی طوسی»، انتشارات صابرین (کتاب‌های دانه)

این روزها عوامل متعددی باعث شده که بسیاری از کودکان به نسبت گذشته فعالیت جسمانی خیلی کمتری داشته باشند، عواملی همچون فضای محدود خانه‌ها، شیوع بازی‌های کامپیوتری، صرف زمان ناکافی برای کودکان توسط والدین و … . این رویه در نهایت به سلامت جسمی و روانی کودکان آسیب جدی وارد می‌کند. خوشبختانه کودکان همیشه برای بازی‌های حرکتی جذابی که در عین حال نقش ورزش را ایفا می‌کند اشتیاق دارند، فقط باید فرصت و امکانات کافی را برای آن‌ها مهیا کرد. کتاب «۵۰ روش ساده برای علاقه‌مند کردن فرزند به ورزش و سلامتی»، روش‌هایی را پیشنهاد می‌کند که در عین سادگی و قابل اجرا بودن در بسیاری از فضاها، تحرک کافی و ارتباط ثمربخش با والدین را برای کودکان به دنبال می‌آورند. آنچه که در ادامه می‌بینید بعضی از بازی‌هایی است که توسط این کتاب معرفی شده‌اند.
(توجه داشته باشید که هر بازی برای سن خاصی مناسب است، سعی کنید بازی‌ای را برای فرزندتان انتخاب کنید که با شرایط او متناسب باشد.)

بازی‌های با طناب

  • طنابی را به صورت کشیده روی زمین قرار دهید و از فرزندتان بخواهید به صورت زیگزاگ از یک طرف طناب به طرف دیگر بپرد و در عین حال جلو رود تا تمام طول طناب طی شود.
  • از کودک بخواهید مانند یک «بند باز» طول طناب را طی کند، یعنی سعی کند که روی طناب راه رود بی آنکه پای خود را در دو سوی طناب قرار دهد.
  • با طناب روی زمین یک دایره درست کنید. یک نفر گرگ شود و دور طناب دنبال دیگری بدود. به روش‌های گوناگون داخل دایره طنابی بپرید، مثلا بدوید، خیز بردارید، یک پا بپرید و با جفت پا داخل دایره فرود آیید.
  • انتهای یک طناب بلند را به جایی ببندید. از فرزندتان بخواهید در وسط طناب بایستد و آن را به آرامی از زیر پای او رد کنید. با گفتن کلمه‌ی «بپر» او راهنمایی کنید که چه زمانی بپرد.
  • با افزایش توانایی فرزندتان، می‌توانید از او بخواهید تا جایی که می تواند به پریدن ادامه دهد ، و هم‌زمان با پریدن دور خود بچرخد ، پاهایش را باز و بسته کند ، دست یا بشکن بزند یا توپی را به زمین بزند.
  • به همین ترتیب می‌توانید به کارهای دیگر هم فکر کنید. مثلا می‌تواند از او بخواهید به سمت طنابی که در حال چرخیدن است بدود، از روی آن بپرد و از آن بیرون برود. به مرور سرعت و مدت بازی را افزایش دهید
  • بازی دیگری که می‌توانید انجام دهید طناب زدن معمولی است. سعی کنید در مدت زمان مشخصی از فرزندتان بخواهید هر چه بیشتر طناب بزند. در این بازی می‌توان زمان را با مدت زمان لازم برای خواندن یک شعر (که دیگران می‌خوانند) مشخص کرد .

سواری گرفتن

در حالی که فرزندتان روی پای شما ایستاده است ، دور اتاق راه بروید. اجازه بدهید فرزندتان شما را راهنمایی کند: پنج قدم جلو ، هفت قدم به عقب ، سه قدم به راست و … .

پانتومیم

نقش‌هایی را به صورت پانتومیم همراه با کودک انجام دهید. مثلا می‌توانید این نقش‌ها را بازی کنید: بالا رفتن از نردبان، اسکیت کردن، کوه‌پیمایی، پیاده‌روی در جنگل، … .

وسطی با دیوار

برای این فعالیت از یک توپ نرم بزرگ استفاده کنید. از فرزندتان بخواهید بین شما و دیوار قرار بگیرد و از فضای مشخصی خارج نشود. توپ را با سرعتی متناسب با توانایی‌های کودک به سمت او قل بدهید و در حین بازی سرعت قل دادن را تغییر دهید. کودک باید سعی کند که توپ به او برخورد نکند. بچه‌ها از این که سعی کنید آنها را گول بزنید لذت می‌برند، پس هنگامی که می‌خواهید توپ را قل بدهید ناگهان بایستید، پشتتان را به آن ها بکنید، سپس بی‌خبر برگردید و توپ را پرتاب کنید.

وسطی

برای این بازی دست کم سه یار نیاز است، دو نفر برای انداختن توپ و یک یا چند نفر در وسط که می‌دوند و سعی می‌کنند توپ به آنها برخورد نکند. (قوانین جزئی‌تر را خودتان با توجه به شرایط تعیین کنید، مثل اینکه کسی که توپ به او برخورد می‌کند باید چه کار کند، یا جای کسانی که توپ را پرت می‌کنند و کسانی که وسط هستند چطور عوض می‌شود).

گرگم به هوا

دو تکه پارچه را در دو طرف کمر لباس فرزندتان آویزان کنید.
اول شما گرگ بشوید. فرزندتان باید با دویدن و دررفتن، مانع از این شود که پارچه‌ها را بگیرید. نقش‌هایتان را عوض کنید؛ اما به یاد داشته باشید که بچه‌ها بیشتر ترجیح می‌دهند دنبال آنها بدوید تا اینکه دنبال شما بدوند.
این فعالیت را می‌توانید با سرعت‌های متفاوت و با حرکات مختلف انجام دهید. مثلا می‌توانید بدوید، سریع راه بروید ، یک پی دو پی بروید، پاهایتان را روی زمین بکشید یا مانند کانگورو بپرید.

آویزان شدن

رو به روی فرزندتان بایستید و مچ دست های یکدیگر را بگیرید. از فرزندتان بخواهید نوک پاهایش را با نوک پاهای شما تماس بدهد سپس به عقب متمایل شود و با پاهای صاف به دستان شما آویزان شود . این حالت را حفظ کنید و با هم تا ده بشمرید.

موش و گربه

لانه‌ی موش را در یک محوطه بازی بزرگ با طناب یا هولاهوپ(۱) مشخص کنید از فرزندتان بخواهید دنبال شما بیاید و شعر بخواند. جهت حرکت ، سرعت، و شکل حرکت (راه رفتن، دویدن، یک پی ـ دو پی رفتن ، سر خوردن ، یورتمه رفتن) خود را تغییر دهید.
فرزندتان باید با شنیدن صدای سوت یا دست زدن شما فرار کند و پیش از این که او را بگیرید خود را به لانه برساند. اگر او راگرفتید نقش‌هایتان را عوض کنید و بازی را ادامه دهید.

نان بیار کباب ببر

مقابل فرزندتان بنشینید و کف دستانتان را رو به بالا نگه دارید. از فرزندتان بخواهید کف دستان خود را روی کف دستان شما بگذارد. سعی کنید یکی از دستان خود را به سرعت از زیر دست او بکشید و روی یکی از دستانش ضربه بزنید (مواظب باشید که با ملایمت ضربه بزنید). از فرزندتان بخواهید برای جلوگیری از این کار دست خود را عقب بکشد. نقش‌های خود را عوض کنید .

نشانه گیری با توپ

در حیاط یا در محوطه‌ی نسبتا باز دیگری یک یا چند هدف در نظر بگیرید. از فرزندتان بخواهید با لگد زدن به توپ سعی کند تا توپ به هدف بخورد. تعداد ضربه‌های موفق او را بشمارید. می‌توانید برای این کار به او امتیاز بدهید و در نهایت جمع امتیازهای او را نیز محاسبه کنید.

مستطیل جا به جایی

مستطیلی (مثلا به ابعاد پانزده متر در ده متر) مشخص کنید و از فرزندتان بخواهید طول هر ضلع آن را با حرکات متفاوتی طی کند. در هر زاویه یک علامت بگذارید، تا بداند چه حرکتی را انجام دهد. برای مثال طول ضلع اول را بدود، ضلع بعدی (عرض) را لی‌لی کند، ضلع سوم را یک پی دو پی برود، ضلع چهارم را به عقب گام بردارد.

————————————————

(۱) هولاهوپ حلقه‌ای است با قطر تقریبی ۷۰ سانتیمتر که از آن برای ورزش و بازی استفاده می‌شود.

// // ?>


عدد بازی

تعداد بازیکنان: دو بازیکن (یا دو تیم دو تا چهار نفره)
ابزار لازم: کاغذ و قلم

در شروع بازی، هر بازیکن یک عدد چهار رقمی با ارقامی غیر تکراری (برای گروه سنی پایین‌تر، سه رقمی و برای بازیکنان حرفه‌ای پنج یا شش رقمی) را برای خود انتخاب می‌کند. در طول بازی هدف بازیکن‌ها یافتن عددی است که بازیکن مقابل انتخاب کرده است. بازیکن‌ها به نوبت باید عددی را که حدس می‌زنند حریفشان انتخاب کرده باشد بگویند. حریف هم باید آن‌ها را راهنمایی کند، به این ترتیب که بگوید چه تعداد از رقم‌های عدد حدس زده شده واقعاً در عدد اصلی وجود دارد و چه تعداد از این رقم‌ها سر جای درستشان قرار گرفته‌اند. او می‌تواند این کار را با اعلام یک کسر انجام دهد، مثل اگر بگوید ۲ به ۳، منظورش این است که ۳ تا از رقم‌های عددی که حدس زده‌ای در عدد من وجود دارند و ۲ تایشان سر جای درستشان هستند. برای مثال، اگر بازیکنی عدد ۵۳۶۲ را انتخاب کرده باشد، در مقابل حدس ۸۱۳۶ باید بگوید صفر به ۲، یعنی ۲ تا از ارقام این حدس در عدد من هستند (یعنی رقم‌های۳ و ۶) ولی هیچ کدام سرجایشان نیستند، یا در مقابل حدس ۵۶۳۴ باید بگوید ۱ به ۳، یا در مقابل حدس۳۵۶۲ باید بگوید ۲ به ۴٫
بعد از اینکه یک بازیکن حدس خود را اعلام کرد و راهنمایی گرفت، نوبت به بازیکن دیگر می‌رسد که حدس خود را اعلام کند. هر کس که زودتر توانست عدد طرف مقابل را بیابد برنده است.

راهنمایی و تدبیر: هر یک از بازیکنان برای اینکه سریع‌تر به جواب برسند می‌توانند بازی را به این ترتیب شروع کنند که ابتدا رقم‌های۰ تا ۹ را به دو دسته‌ی چهارتایی و یک دسته‌ی دو تایی تقسیم و بعد دو دسته‌ی چهار تایی را به عنوان اولین و دومین حدس مطرح کنند، مثلاً  ۲۰۱۳ و ۵۴۷۶٫ اگر راهنمایی‌های حریف به این حدس‌های به نحوی بود که معلوم شد سه رقم از عدد او در این دو حدس است، می‌توان فهمید که یکی از دو رقمی که ابتدا کنار گذاشتیم در عدد او وجود دارد، و اگر تنها دو رقم از عدد او در این دو حدس اول باشد، آن‌گاه هر دو رقمی که ابتدا کنار گذاشتیم در عدد انتخابی او هست.  البته این یک پیشنهاد برای شروع بازی است و ممکن است روش‌های بهتری هم وجود داشته باشد.

کلمه بازی
شبیه بازی بالا را می‌توان با کلمات و برای گروه‌های سنی پایین‌تر انجام داد. یعنی کلمات ساده‌ی معناداری انتخاب می‌شوند و بازیکنان حروف را حدس می‌زنند. در این صورت باید توجه شود که اولاً در کلمه حروف تکرار نباشد، و ثانیاً تعداد حروف کلمه از ابتدا اعلام شود.
شکل تغییر یافته‌ای از کلمه‌بازی را می‌توان برای کودکانی که حروف و کلمات را آموخته‌اند به این شکل اجرا کرد. در هر دور بازی کلمه‌ی معنی‌دار انتخاب می‌شود (محدودیتی روی کلمه نیست، مثلاً حروف می‌توانند در کلمه تکرار شوند) و به تعداد حروف آن روی کاغذ خط کشیده می‌شود، مثلاً برای کلمه‌ی «بادبادک» ۷ خط روی کاغذ می‌کشیم (این کار را کسی که با کودک بازی می‌کند انجام می‌دهد، که ممکن است یکی از والدین یا مربی یا در صورت امکان یک همبازی باشد). بازیکن حروفی را حدس می‌زند. هر حرفی که درست بود روی خطی که جای حرف را نشان می‌دهد نوشته می‌شود، مثلاً برای کلمه‌ی «بادبادک» اگر بازیکن حرف «الف» را حدس زد، «الف» را روی خط‌های دوم و پنجم می‌نویسیم. حروفی که اشتباه حدس زده شده‌اند را هم در گوشه‌ای می‌نویسیم تا فراموش نشوند. بازی به این شکل ادامه پیدا می‌کند تا زمانی که بازیکن بتواند کلمه را بیابد. البته برای تعداد حدس‌ها می‌توان محدودیت گذاشت، مثلاً می‌توان گفت که بازیکن با حداکثر ۷ حدس باید کلمه را پیدا کند.

// // ?>


بازی پانتومیم

رده‌ی سنی: از کودکان حدود ۸ ساله تا بزرگ‌سالان
تعداد بازیکن‌: از ۴ نفر به بالا
ابزار لازم: زمان‌سنج برای اندازه‌گیری نوبت بازی هر گروه

این بازی، بازی مفرحی است که می‌تواند در خانه، مهمانی‌ها، مدرسه و دیگر جمع‌های دوستانه انجام شود. وقتی که بچه‌ها این بازی را انجام می‌دهند بهتر است یکی از اولیاء یا مربی، سرپرستی بازی را به عهده بگیرد. سرپرست تعدادی کلمه که می‌تواند اسم اشیاء، حیوانات، مکان‌ها یا توصیف حالات و معانی (مثل غم، دوستی، …) باشد را روی کارت‌هایی می‌نویسد. بچه‌ها به دو گروه تقسیم می‌شوند. از هر گروه یک نفر انتخاب می‌شود و یک کارت از میان دسته‌ی کارت‌ها می‌کشد. این فرد باید با اجرای پانتومیم (نمایش، بدون صحبت کردن) به بقیه‌ی اعضای گروه خودش بفهماند که چه کلمه‌ای روی کارت نوشته شده بوده است. البته بقیه افراد گروه می‌توانند صحبت کنند و سؤالاتی بپرسند، و کسی که پانتومیم را اجرا می‌کند می‌تواند با ایما و اشاره به آن‌ها جواب دهد. هر گروه مدت زمان خاصی (مثلاً ۳ دقیقه) فرصت دارد تا کلمه‌ی مورد نظر را بیابد. بعد از اینکه کار یک گروه تمام شد نوبت به گروه بعدی می‌رسد. در نهایت مدت زمانی که هر یک از گروه‌ها برای کشف کلمه صرف کرده‌اند مقایسه می‌شود و گروه برنده مشخص می‌شود.

چند نکته در مورد بازی:
* بازیکنی که پانتومیم را اجرا می‌کند می‌تواند با دست به اشیائی اشاره کند، اما نمی‌تواند با دست کلمه‌ای را در هوا ترسیم کند.

* بهتر است بازیکنی که پانتومیم را اجرا می‌کند به نوبت انتخاب شود تا همه‌ی اعضای گروه این نقش را ایفا کنند.

* افراد به مرور که در این بازی تجربه پیدا می‌کنند روش‌هایی را کشف می‌کنند که سریع‌تر به جواب برسند. اما برای مربی بهتر است از پیش به بعضی از این روش‌ها فکر کرده باشد تا بتواند بچه‌ها را راهنمایی کند. مثلاً هم‌گروهی‌ها باید بیاموزند که سؤال‌های خوب و به‌جا بپرسند و کار کسی که پانتومیم بازی می‌کند را راحت کنند. بعضی از سؤال‌ها در شروع بازی می‌تواند راهگشا باشد، مثل اینکه «چیزی که می‌خواهی توصیف کنی یک معنا است یا نه؟» یا اینکه «آدم است؟ شیء است؟» و … پرسندگان نقش مهمی را در این بازی ایفا می‌کنند.
از جمله چیزهای دیگری که بچه‌ها یاد می‌گیرند به آن توجه کنند اجزای کلمات است. مثلاً کسی که می‌خواهد کلمه‌ی «راهنما» را بازی کند، می‌تواند توجه کند که این کلمه از «راه» و «نما» درست شده است و دو جزء را مجزا بازی کند. در این مورد هم باید به بچه‌ها کمک کرد (در واقع، توجه بیشتر به زبان از مزیت‌های بزرگ این بازی برای کودکان محسوب می‌شود).

* مربی بهتر است دسته کارت‌هایی با سطح دشواری مختلف داشته باشد تا بتواند برای سنین مختلف یا بازیکن‌هایی با تجربه‌های مختلف استفاده کند. برای بازیکن‌های کم سن و سال باید از کلماتی که مستقیماً قابل بازی کردن هستند استفاده شود، مثل بعضی حیوانات، یا کارهای ساده در خانه. به تدریج می‌توان سطح بازی را بالا برد و معانی و حالات را نیز وارد کرد.

* برای کودکان با سن‌های پایین‌تر می‌توان این بازی را یک‌طرفه انجام داد. یعنی مربی خود نقشی ساده را بازی کند و از بچه‌ها بخواهد حدس بزنند که او چه نقش را بازی می‌کند.

* این بازی می‌تواند بین بزرگ‌ترها هم اجرا شود. در قوانین بازی هم می‌توان مطابق نیاز تغییراتی داد. مثلاً می‌توان به جای استفاده از کارت و حضور داور، هر یک از گروه‌ها را مسؤول تعیین کلمه برای گروه دیگر کرد. یعنی، یک فرد از یک گروه نزد افراد گروه دیگر می‌رود و آن‌ها کلمه‌ای را مخفیانه به او می‌گویند و او سعی می‌کند آن کلمه را به هم‌گروهی‌های خود بفهماند. به این ترتیب بازی جالب‌تر می‌شود، چون هر گروه باید سعی کند کلمه‌ای را انتخاب کند که حدس زدنش مشکل‌تر باشد.

// // ?>


سایه‌های چینی

ایجاد سایه‌های مختلف به شکل حیوانات به کمک دست اولین‌بار در کشور چین معمول شده است و بدین جهت امروزه در تمام دنیا آن‌ها را سایه‌های چینی می‌نامند. قرار دادن انگشتان دو دست به شکل‌های مختلف در کنار هم می‌تواند سایه‌های جذابی ایجاد کند. گاهی هم باز و بسته کردن یا حرکت یک یا چند انگشت می‌تواند سایه را تغییر دهد و این تصور را به‌وجود آورد که با سایه‌ی یک موجود متحرک که می‌تواند راه برود، بخورد، بدود و … مواجه هستیم. در شب‌های اردو، در یک محیط تاریک، با ایجاد سایه در مقابل یک شمع یا لامپی کوچک می‌توانید بچه‌ها را به شور و نشاط و تحرک و خلاقیت تشویق نمایید. چند سوژه معمولی را در زمینه سایه‌های چینی همه می‌شناسند، مانند گرگ، اسب، خرگوش و… ولی با اشتیاق و تحرک بچه‌ها در این زمینه اشکال و سوژه‌های بدیعی به‌وجود خواهند آمد.

در ادامه شیوه ایجاد بعضی از این سایه‌ها را می‌بینیم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


// // ?>


بازی‌های نمایشی

بیشتر کودکان اگر فرصت و امکانات کافی در اختیار داشته باشند می‌توانند روابط و اتفاقاتی را که برایشان مهم است به طور خیالی به نمایش درمی‌آورند. اجرای نقش‌های دنیای روزمره، یک کار جدی برای کودکان است. آنان دنیای خیالی خودشان را با هر ابزاری که در دست داشته باشند خلق می‌کنند و نقش‌های خودشان را به‌طور نمایشی به اجرا درمی‌آورند. «فرض کن تو … هستی» و «بیا یک بازی بکنیم که من … باشم» عبارات رایج برای کودکانی است که بازی‌های نمایشی در رشد آن‌ها اهمیتی اساسی دارند.

میزان شیوع بازی‌های نمایشی از یک فرهنگ به فرهنگ دیگر متغیر است و به نظر می‌رسد که رابطه‌ای بین این بازی‌ها در نزد کودکان و غنای فرهنگی بزرگترها وجود داشته باشد. بازی‌های نمایشی می‌توانند در جهت رشد حرکتی، رشد عاطفی، رشد اجتماعی و رشد شناختی و عقلانی مفید واقع شوند.

به‌خاطر داشته باشید که ماهیت بازی به طرز چشمگیری تحت تأثیر انواع وسایل قابل دسترسی قرار می‌گیرد. بنابراین از جمله کارهایی که شما می‌توانید در پایه‌گذاری یک بازی نمایشی سودمند انجام دهید، فراهم آوردن وسایلی است که فعالیت‌های نمایشی مشخص و مختلفی را تشویق می‌کنند.

بهتر است به پیشنهادات خود برای طرح بازی از پیش فکر کنید. بعضی از این پیشنهادات بعداً در اعمال نمایشی فی‌البداهه‌ی آنان به طرق پیچیده‌تر و خلاق‌تری نسبت به آن‌چه شما اندیشیده‌اید به‌کار برده خواهند شد.

به‌عنوان شروع شما می‌توانید داستان مناسبی را انتخاب کنید و بعد از این‌که داستان را با صدای بلند خواندید از داوطلبین بخواهید تا شخصیت‌های مختلف را بازی کنند.
بعضی از پیشنهادهایی که به اجرای بازی‌های نمایشی کمک می‌کنند را می‌توان به این ترتیب بر شمرد:

  • بچه‌ها کارهای روزمره خانه‌داری را با اسباب‌بازی‌های خودشان انجام می‌‌دهند؛ لباس می‌شویند و اطو می‌کنند، جارو و گردگیری می‌کنند و غذا می‌پزند. بچه‌ها برای لذت‌بردن به وسایل گران‌قیمت نیاز ندارند. آنان می‌توانند با چند جعبه و کارتن و شاید بشقاب‌های پلاستیکی وسایل لازم را برای بازی‌های تخیلی درست کنند.
  • کارگران مختلف نیز الگویی برای بازی بچه‌ها هستند. کارتن‌های خالی شیر و خامه ممکن است بچه‌ای را که در نقش شیرفروش بازی می‌کند مشغول کند. پاکت‌های خالی و تعدادی جعبه یا کارتن در یک چمدان کهنه بچه را به یک نامه‌رسان که محل کارش اتاق‌های خانه است تبدیل می‌کند.
  • بازی در نقش آتش‌نشان نیز جالب است. بچه‌ها می‌توانند از طناب‌ به‌عنوان لوله استفاده می‌کنند و کمی تشویق شیر آب، نردبان و مخازن آب آتش‌نشانی درست کنند.
  • اجرای نقش کسانی که خبر یک طوفان بزرگ را شنیده‌اند می‌تواند بازی خوبی برای بچه‌ها باشد. ممکن است آن‌ها هرگز طوفان ندیده باشند اما می‌توانند نقش نجات دادن عروسک‌ها و وسایل بازیشان را از یک طوفانی خیالی بازی کنند.
  • همه نوع عروسک را می‌توان در نمایش‌ها به‌کار برد. البته بهتر است بچه‌ها یاد بگیرند که از عروسک‌هایی که خود ساخته‌اید استفاده کنند. ساده‌ترین عروسک‌ها، عروسک چوبی است؛ کافی‌ است طرح یک عروسک را از مقوا یا پارچه درآورید و به یک چوب بچسبانید. داشتن یک عروسک در دست برای بازیکنی که خجالتی است نوعی تقویت روحی به شمار می‌رود. از باطری‌های خالی هم می‌توان برای عروسک‌سازی استفاده کرد. می‌توان باطری‌ها را روی میز قرار داد تا بچه پشت آن بنشیند و یکی‌یکی آن‌ها را به جلو هل بدهد، و به‌جای آن‌ها حرف بزند. تعداد بیشتری از بچه‌ها هم می‌توانند در این نوع نمایش بازی کنند و هر کدام از یک عروسک استفاده کنند. ساختن و بازی با عروسک‌های دستی و انگشتی نیز برای بچه‌ها جالب و لذت‌بخش است.

منابع:

روش تربیت معلم پیش دبستانی نوشته مارگارت زد.لی و جان ای.دوپیرا، سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی

چگونه معلم کودکان خود باشیم نوشته دکتر نانسی لاریک، انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

 

// // ?>


مقدمه، ضرورت شناخت بازی‌ها

همگی ما در پیرامونمان با مسائل مختلفی مواجه هستیم. ما در اجتماع ناگزیر از تشکیل گروه و مشارکت گروهی هستیم. این تجربه را داشته‌ایم که در جاهایی حقوقمان پایمال شده و ضایع شدن حقوق دیگران را به چشم دیده‌ایم. احساس سردرگمی و خستگی ناشی از بی‌نظمی در کارهایمان را به‌یاد داریم و … .
در این میان اکثر ما با کودکان و نوجوانانی سروکار داریم که دیر یا زود آن‌ها نیز با چنین مشکلاتی مواجه خواهند شد. اهمیت نقش آموزش و تربیت کودکان و نوجوانان برای همه‌ی ما واضح و روشن است.

به نظر می‌رسد همگی ما به مهارت‌هایی مثل درست فکرکردن، مشورت کردن، داشتن تفکر انتقادی، خوب سخن گفتن، خوب گوش کردن، نظم، کار گروهی و مشارکت خوب و پیوسته داشتن، توجه به دیگران و … نیاز داریم و می‌باید موانع کسب چنین مهارت‌هایی را بشناسیم و تا حد امکان آن‌ها را از میان برداریم. بدیهی است که در تربیت کودک و نوجوان نیز باید در راه پرورش چنین مهارت‌هایی اهتمام لازم را داشته باشیم.

یکی از مفیدترین ابزارها برای آموزش این مهارت‌ها، بازی است. بازی‌ها را نباید صرفاً ابزار تفریح و سرگرمی تلقی کرد. یک بازی خوب می‌تواند تعامل خوبی بین کودک و دوستانش و همچنین بین ما و کودکمان یا حتی ما و دوستانمان برقرار کند. بعضی بازی‌ها باعث تقویت مهارت‌های حرکتی می‌شوند و بعضی دیگر رشد فکری را موجب می‌گردند. بازی‌های زیادی نیز وجود دارد که هم مهارت‌های حرکتی و هم رشد فکری را به دنبال دارند. بازی‌های مناسب می‌توانند به تقویت انگیزه، تلاش و پشتکار، احساس مسئولیت و… کمک کنند. بعضی بازی‌ها به‌صورت فردی و بعضی به‌صورت گروهی هستند. بعضی از بازی‌ها مناسب فضاهای بسته مثل اتاق می‌باشند و بازی‌هایی وجود دارد که در فضای باز مثل حیاط و پارک قابل اجرا هستند. حتی بازی‌هایی هستند که می‌توان آن‌ها را بدون دردسر در طول سفر اجرا کرد.

با این وصف، این موضوع اهمیت دارد که بتوانیم بازی‌های مناسب را برای گروه‌های سنی مختلف بشناسیم و به درستی و در موقعیت‌های مناسب آنها را اجرا کنیم. دراین‌ بخش ان ‌شاء الله سعی بر آن است بازی‌های مناسبی معرفی شوند که به طریقی به کودکان ما کمک می‌کنند تا مهارت‌های مهم و لازم را برای زندگی کسب کنند و در عین حال در نظر آن‌ها جذاب باشند. مطمئناً نیل به این مقصود مشارکت شما دوستان را نیز طلب می‌کند، پس همکاری خود را از ما دریغ نکنید.

// // ?>